Les Brenets

Us der alemannische Wikipedia, der freie Dialäkt-Enzyklopedy
Zur Navigation springen Zur Suche springen
Les Brenets
Wappe vo Les Brenets
Basisdate
Staat: Schwiiz
Kanton: Nöieburg (NE)
Bezirk: (Dr Kanton Nöieburg kännt sit 2018 kä Bezirk me.)
BFS-Nr.: 6431i1f3f4
Poschtleitzahl: 2416
Koordinate: 544319 / 21342047.0694476.70557849Koordinaten: 47° 4′ 10″ N, 6° 42′ 20″ O; CH1903: 544319 / 213420
Höchi: 849 m ü. M.
Flächi: 11.53 km²
Iiwohner: 1045 (31. Dezämber 2015)[1]
Website: www.lesbrenets.ch
Les Brenets

Les Brenets

Charte
NöieburgerseeBielerseeMurteseeFrankriichKanton BärnKanton BärnKanton BärnKanton FriburgKanton FriburgKanton JuraKanton WaadtKanton WaadtKanton WaadtBoudryLa BrévineBrot-PlambozLe Cerneux-PéquignotLa Chaux-de-FondsLa Chaux-du-MilieuCorcelles-CormondrècheCornauxCortaillodLa Côte-aux-FéesCressier NEEngesLa Grande-BérocheHauterive NELe LanderonLignières NELe LocleMilvignesNeuenburg NEPeseux NELes PlanchettesLes Ponts-de-MartelRochefort NELa SagneSaint-Blaise NELa Tène NEValanginVal-de-Ruz NEVal-de-Travers NELes VerrièresCharte vo Les Brenets
Iber des Bild
w

Les Brenets (frankoprovenzalisch [ɛ bœrˈnɛ]) isch e bolitischi Gmai im Bezirk Le Locle im Kanton Nöueburg, Schwyz.

Geografi[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Les Brenets lyt am Doubs am nordweschtlige Jurahang. Zue Les Brenets ghere näb em glychnamige Dorf d Ortsdail Bourg-Dessous(788 m ü. M.) un Le Châtelard (914 m ü. M.). Dr Bann umfasst 61,1 % landwirtschaftligi Flechi, 32,6 % Wald, 6 % Sidligsflechi un 0,4 % sunschtigi Flechi. Nochbergmaine vu Les Brenets sin Le Locle un Les Planchettes im Kanton Nöueburg un Villers-le-Lac z Frankrych.

Gschicht[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Les Brenets isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1325 as chiez le Bruignet.

Syt 1648 isch Nöueburg Firschtetum un ab 1707 dur Personalunion mit em Chenigrych Preuße verbunde gsii. Anne 1806 isch s Biet an Frankrych unter em Napoleon I. abdrätte wore. Im Zug vum Wiener Kongress isch s anne 1815 an d Schwyz chuu, doderby sin d Chenig vu Preuße aber bis zum Nöueburgerhandel 1857 au Firschte vu Nöueburg blibe.

Bevelkerig[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Johr 1850 1860 1870 1880 1888 1900 1910 1920
Yywohner 1172 1547 1528 1456 1367 1420 1455 1386
Johr 1930 1941 1950 1960 1970 1980 1990 2000
Yywohner 1404 1267 1381 1288 1327 1111 1118 1164

Dr Uusländeraadail isch 2010 bi 10,2 % gläge.

Religion[ändere | Quälltäxt bearbeite]

50,1 % vo dr Yywooner sin evangelisch-reformiert, 21,3 % sin römisch-katholisch (Stand 2000).

Bolitik[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Bi dr Nationalrootswahle 2011 het s des Ergebnis gee: BDP 2,4 %, CVP 1,3 %, FDP 31,3 %, GP 13,0 %, POP 16,7 %, SP 23,3 %, SVP 21,0 %.

Dr Gmaindsbresidänt isch dr Alain Faessler (Stand 2012).

Wirtschaft[ändere | Quälltäxt bearbeite]

D Arbetslosigkait isch anne 2011 bi 2,4 % gläge.

Sproch un Dialäkt[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Bi dr Volkszellig 2000 hän vu dr 1164 Yywohner 92,6 % Franzesisch as Hauptsproch aagee, 3,1 % Dytsch, 0,7 % Italienisch un 3,6 % anderi Sproche.

Dr alt frankoprovenzalisch Patois isch wahrschyns Ändi 19./Aafangs 20. Jh. uusgstorbe. Ergebnis us dr Volkszellige vu 1990 un 2000, wu zum Dail Lyt Patois as Sproch aagchryzlet hän, gälte in dr Sprochwisseschaft as Artefakt un hän ihre Ursprung ender in statistische Fähler oder ass d Lyt unter „Patois“ ihr Regionalfranzesisch verstehn[2][3]

Bilder[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Weblink[ändere | Quälltäxt bearbeite]

 Commons: Les Brenets – Sammlig vo Multimediadateie

Fueßnote[ändere | Quälltäxt bearbeite]

  1. Statistik Schweiz – STAT-TAB: Ständige und Nichtständige Wohnbevölkerung nach Region, Geschlecht, Nationalität und Alter (Ständige Wohnbevölkerung)
  2. Andres Kristol: Que reste-t-il des dialectes gallo-romans de Suisse romande?. In: Jean-Michel Eloy (Hg.).: Evaluer la vitalité. Variétés d’oïl et autres langues. Université de Picardie / Centre d’Etudes Picardes, Amiens 1998, S. 101–114
  3. Pierre Knecht: Die französischsprachige Schweiz. In: Hans Bickel, Robert Schläpfer (Hg.): Die viersprachige Schweiz. Sauerländer, Aarau/Frankfurt/Salzburg 2000, S. 139–176