Le Locle

Us der alemannische Wikipedia, der freie Dialäkt-Enzyklopedy
Hops zue: Navigation, Suech
Le Locle
Wappe vo Le Locle
Basisdate
Staat: Schwiiz
Kanton: Nöieburg (NE)
Bezirk: Le Loclew
BFS-Nr.: 6436i1f3f4
Poschtleitzahl: 2400
UN/LOCODE: CH ZJA
Koordinate: 547577 / 21200147.056956.748624920Koordinaten: 47° 3′ 25″ N, 6° 44′ 55″ O; CH1903: 547577 / 212001
Höchi: 920 m ü. M.
Flächi: 23.14 km²
Iiwohner: i10'444 (31. Dezämber 2015)[1]
Website: www.lelocle.ch
Château des Monts

Château des Monts

Charte
Lac des Brenets Lac de Moron Lac des Taillères Neuenburgersee Frankreich Kanton Waadt Bezirk Boudry Bezirk La Chaux-de-Fonds Bezirk Val-de-Ruz Bezirk Val-de-Travers Brot-Plamboz La Brévine Les Brenets Le Cerneux-Péquignot La Chaux-du-Milieu Le Locle Les Ponts-de-MartelCharte vo Le Locle
Iber des Bild
w

Le Locle (frankoprovenzalisch [i luːtʃ]) isch e bolitischi Gmai im Bezirk Le Locle im Kanton Nöueburg, Schwyz.

Geografi[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Zue Le Locle ghere d Ortsdail un Wyler La Jaluse (949 m ü. M.), Les Jeannerets un Les Petits Monts (1'020 m ü. M.), s Induschtriquartier Les Billodes un e Dail vu dr Sidlig Le Prévoux (1'077 m ü. M.). Dr Bann umfasst 27,1 % landwirtschaftligi Flechi, 53,9 % Wald, 18,1 % Sidligsflechi un 0,8 % sunschtigi Flechi. Nochbergmaine vu Le Locle sin Les Brenets, Les Planchettes, La Chaux-de-Fonds, La Sagne, Les Ponts-de-Martel, La Chaux-du-Milieu un Le Cerneux-Péquignot im Kanton Nöueburg un Villers-le-Lac z Frankrych.

Gschicht[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Le Locle isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1332 as dou Locle.

Syt 1648 isch Nöueburg Firschtetum un ab 1707 dur Personalunion mit em Chenigrych Preuße verbunde gsii. Anne 1806 isch s Biet an Frankrych unter em Napoleon I. abdrätte wore. Im Zug vum Wiener Kongress isch s anne 1815 an d Schwyz chuu, doderby sin d Chenig vu Preuße aber bis zum Nöueburgerhandel 1857 au Firschte vu Nöueburg blibe.

Bevelkerig[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Johr 1850 1860 1870 1880 1888 1900 1910 1920
Yywohner 8514 9301 10.215 10.387 11.226 12.559 12.722 12.463
Johr 1930 1941 1950 1960 1970 1980 1990 2000
Yywohner 12.001 11.336 11.979 13.762 14.452 12.039 11.313 10.529

Dr Uusländeraadail isch 2010 bi 18,5 % gläge.

Religion[ändere | Quälltäxt bearbeite]

41,5 % vo dr Yywooner sin evangelisch-reformiert, 31,2 % sin römisch-katholisch (Stand 2000).

Bolitik[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Bi dr Nationalrootswahle 2011 het s des Ergebnis gee: BDP 2,0 %, CVP 3,7 %, FDP 38,9 %, GP 9,8 %, POP 0,9 %, SP 24,5 %, SVP 15,7 %.

Dr Gmaindsbresidänt isch dr Patrick Martinelli (Stand 2012).

Wirtschaft[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Le Locle het sich ab 1705 zue dr Wagle vu dr Schwyzer Uhreninduschtri entwicklet.

D Arbetslosigkait isch anne 2011 bi 3,4 % gläge.

Sproch un Dialäkt[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Bi dr Volkszellig 2000 hän vu dr 10.529 Yywohner 82,5 % Franzesisch as Hauptsproch aagee, 7,8 % Dytsch, 3,5 % Italienisch un 6,1 % anderi Sproche.

Dr alt frankoprovenzalisch Patois isch wahrschyns Ändi 19./Aafangs 20. Jh. uusgstorbe. Ergebnis us dr Volkszellige vu 1990 un 2000, wu zum Dail Lyt Patois as Sproch aagchryzlet hän, gälte in dr Sprochwisseschaft as Artefakt un hän ihre Ursprung ender in statistische Fähler oder ass d Lyt unter „Patois“ ihr Regionalfranzesisch verstehn[2][3]

Stadtbild[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Noch dr Bruscht vu 1833 isch Le Locle wie La Chaux-de-Fonds im e stränge Schachbrättmuschter wider ufböue wore. Ändi Juni 2009 isch Le Locle zum UNESCO-Wälterb erklert wore.

Weblink[ändere | Quälltäxt bearbeite]

 Commons: Le Locle – Sammlig vo Multimediadateie

Fueßnote[ändere | Quälltäxt bearbeite]

  1. Statistik Schweiz – STAT-TAB: Ständige und Nichtständige Wohnbevölkerung nach Region, Geschlecht, Nationalität und Alter (Ständige Wohnbevölkerung)
  2. Andres Kristol: Que reste-t-il des dialectes gallo-romans de Suisse romande?. In: Jean-Michel Eloy (Hg.).: Evaluer la vitalité. Variétés d’oïl et autres langues. Université de Picardie / Centre d’Etudes Picardes, Amiens 1998, S. 101–114
  3. Pierre Knecht: Die französischsprachige Schweiz. In: Hans Bickel, Robert Schläpfer (Hg.): Die viersprachige Schweiz. Sauerländer, Aarau/Frankfurt/Salzburg 2000, S. 139–176