Anubis

Us der alemannische Wikipedia, der freie Dialäkt-Enzyklopedy
Hops zue: Navigation, Suech
Dr Anubis mit emä Schakalchopf

Anubis isch dr grezisiert Name [1] vom enä altägyptische Schakalgott, wo mit em Läbe noch em Dod und d Vorbereitige druf z due gha het. D Grieche hai en mit em Hermes identifiziert und em hüfig Hermanubis gsait.

Name und Usgseh[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Im Anubis si Name wird in dr Hieroglypheschrift  
i n
p
w E16
  ( MdC Umschrift: jnpw ) gschriibe, wo mä as Anpu, Inpu oder eso liist, hüfig wird s letst Zeiche, dr sogenannt Determinativ wäggloo. Mänggisch schriibt me s mit emä Logogramm  
E15
. Dr Name isch zum erste Mol in de Pyramide Text us em Alte Riich erwähnt, won er mit em Begräbnis vom König z due het.[2]

Ein vo siine Titel isch Chenti-Amentiu, dr Erst vo dene im Weste (d.h. de Dote) gsi, noch em Alte Riich het mä im allgemeine im Osiris eso gsait.

Dr Anubis isch as ä Maa mit em Chopf vom enä Schakal, as Schakal odr än anders, hundähnligs Dier im allgemeine mit schwarzem Fäll dargstellt worde.

Familie[ändere | Quälltäxt bearbeite]

As Vater wird hüfig dr Osiris agä, [3], as Mueter d Nephthys[4] oder d Isis. In gwüsse Mythe stammt er vom Re, vom Seth[5], vo dr Hesat[6] odr dr Bastet[7] ab

Wäse[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Dr Anubis isch dr Herr vo dr Bude (em Balsamierigsort) gsi und het d Balsamierig vo de Dote überwacht, denn het er sä as dr Füehrer vo de Seele an dr Ort gleitet, wo ihri Härze gwoge worde si, d Halle vo de Zwei Wohrheite, und d Wägig überwacht. Er het au d Nekropole bewacht und zsämme mit em Bline Horus die Dote beschützt, wo dört begrabe worde si,[8] so wien er de siibe Geister Kesta, Hapi, Tuamutef, Qebhsenuf, Maa-atef, Cheribeqef and Heru-chenti-en-ariti befohle het dr Körper vom ermordete Osiris z bewache, wie s im Papyrus vom Ani verzelt wird.

Kultzentre[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Si wichdigsts Heiligtum isch in dr Nekropolis vo Memphis gsi, aber er het Tämpel in de Dotestedt vo alle wichtige Stedt gha.

Bibliographii[ändere | Quälltäxt bearbeite]

  • John Gwyn Griffiths, The Origins of Osiris and His Cult, Brill 1980
  • Robert A. Armour, Gods and Myths of Ancient Egypt, American Univ in Cairo Press 2001
  • Plutarch, Isis and Osiris, Loeb Classical Library, 1936
  • E. A. Wallis Budge, The Egyptian Book of the Dead: The Papyrus of Ani

Fuessnote[ändere | Quälltäxt bearbeite]

  1. Charles Russell Coulter, Patricia Turner, Encyclopedia of Ancient Deities, Mc Farland 2000, ISBN:0786403179, S.58
  2. Richard H. Wilkinson, The complete gods and goddesses of ancient Egypt, Thames & Hudson, London 2003, S.188-190.
  3. The Encyclopedia Americana, Grolier Incorporated 1988, S.84
  4. W. Max Muller, Egyptian Mythology, Kessinger Publishing 2004, p.117
  5. Lewis Spence, Ancient Egyptian Myths and Legends, Courier Dover Publications 1990, S.99
  6. James Stevens Curl, The Egyptian Revival: Ancient Egypt as the Inspiration for Design Motifs in the West,Routledge 2005, S.440
  7. Aayko Eyma ed., A Delta-Man in Yebu: Occasional Volume of the Egyptologists' Electronic Forum No. 1, Universal-Publishers.com 2003, S.219
  8. Papyrus vom Nebseni, British Museum No. 9900, Blatt 14, ll. 16ff.

Weblingg[ändere | Quälltäxt bearbeite]

 Allmänd (Commons): Anubis – Album mit witere Multimediadateie