Schiterhufe

Us der alemannische Wikipedia, der freie Dialäkt-Enzyklopedy
Hops zue: Navigation, Suech
Dr Ritter vo Hoochebärg wird mit sim Chnächt wäge Sodomii verbrennt; Grossi Burgunderchronik
D Juudeverbrennig vo Deggedorf 1338 in dr Wältchronik vom Hartmann Schedel (1493)

Dr Schiterhufe (althoochdütsch scît „Holzstück“) isch e Hufe vo Schiter gsi, wo mä druf Dooti verbrennt het (Füürbestattig) oder Lüt dur Verbrenne hiigrichdet het (Füürdood). Er het bi Büecherverbrennige au drzue dient, Schrifte und Büecher z verbrenne, wo vo dr Zensur verbote worde si.[1]

Dr Füürdood[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Dr Füürdood isch im Römische Riich in dr Spootantike e verbräiteti Form vo dr Diidesstroof gsi. Im Spootmiddelalter und in dr Früheje Nöizit het mä Chetzer, wo wäge Heresii zum Dood verurdäilt worde si, vilmol uf em Schiterhufe hiigrichdet. Das het mä au bi de Häxeverfolgige gmacht, aber au Homosexuelli und Verbrächer wie Falschmünzer, Brandstifter und Dieb vo Monstanze si vilmol eso bestrooft worde.

Bi lääbigem Liib z verbrenne isch e schlimme Dood. Doorum het s mänggisch ‚Erliichterige‘ gee. So isch dr Verurdäilti mänggisch erwürgt worde, bevor s Füür iin het afo verbrenne, oder mä het für e Schiterhufe früschs grüens Holz gnoo, so dass er am Rauch verstickt oder mä het em e Seckli mit Schwarzbulver um er Hals ghänggt, wo denn Füür gfange het und explodiert isch.

Zu de Lüt, wo uf em Schiterhufe gstorbe si, häi au bekannti Persoone ghöört, zum Bischbil dr Fra Dolcino (1307), d Margareta Porete (1310), dr Jacques de Molay (1314), dr Jan Hus (1415), d Jeanne d'Arc (1431), dr Girolamo Savonarola (1498), dr Jakob Hutter (1536), dr Thomas Cranmer (1556) und dr Giordano Bruno (1600).[2][3]

Litratuur[ändere | Quälltäxt bearbeite]

  • Hermann Hitzig: Crematio. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band IV/2, Stuttgart IV/2, Sp. 1700–1702 (zur Feuerstrafe im römischen Reich).

Fuessnoote[ändere | Quälltäxt bearbeite]

  1. Gerd Schwerhoff: Die Inquisition. Ketzerverfolgung im Mittelalter und Neuzeit. 3. Uflaag. Münche 2009, ISBN 9783406508400, S.75.
  2. Helmut Feld: Das Ende des Seelenglaubens. Vom antiken Orient bis zur Spätmoderne. Lit Verlag Dr. W. Hopf, Berlin 2013. ISBN 978-3-643-12200-1, S. 454.
  3. Michael Borgolte, Juliane Schiel, Bernd Schneidmüller, Annette Seitz (Hrsg.): Mittelalter im Labor: Die Mediävistik testet Wege zu einer transkulturellen Europawissenschaft. (Europa im Mittelalter; Band 10), Akademie Verlag, Berlin 2008. ISBN 978-3-05-004373-9, S. 428.

Weblingg[ändere | Quälltäxt bearbeite]

 Commons: Schiterhufe – Sammlig vo Multimediadateie