Glottaler Konsonant

Us der alemannische Wikipedia, der freie Dialäkt-Enzyklopedy
Hops zue: Navigation, Suech
wo en glottale Luut bildet wird
Artikulationsort
Sekundärartikulation

Mit eme glottale Konsonant meint mer in de Foneetik en Artikulationsort. Ùn zwar die Konsonante, wo mit de Stimmritze (Altgriechisch γλωττίς glōttís) artikuliert werde.

In de alemannische Dialäkt chùnt ei glottale Luut vor, ùn zwar de stimmlosi glottali Frikativ, also [h] (wie in Huut). Zum Deil chùnt au de Glottisschlag ([ʔ]) vor, aber in de meischte Dialäkt nùmme in Ussdrügg wie nöh öh [nœʔœ] oder äänlichem.

Uss de Sprooche vo de Wält sin die glottali Luut als eigeständigi Foneem bekannt:

IPA-Zeiche Bschryybig vùm Luut Audiobyspil Byspilwort uss ere Sprooch
IPA h.PNG Stimmlose glottale Frikativ
Markgräflerisch: Huus; Gsw-markgräflerisch-Huus.ogg [huːz̥] ‚Huus‘
IPA h with hook.PNG Stimmhafte glottale Frikativ
Tschechisch: Praha; Cs-Praha.ogg [ˈpraɦa] ‚Prag‘
IPA glottal stop.PNG Glottisschlag
Hochdütsch: Ereigniss; De-Ereignis.ogg [eːˈʔaɪ̯gnɪs] ‚Ereigniss‘