Jean-Luc Mélenchon
.jpg)
| Dialäkt: Mìlhüüserisch |
Dr Jean-Luc Mélenchon (* 19. Àuigscht 1951 z Tanger) ìsch a frànzeescher Politiker. Ar hàt àn da Präsidantschàftswàhla vu 2012, 2017 un 2022 mìtgmàcht.[1]
Ar ìsch dr Grìnder vu dr Pàrtèi La France insoumise.
Jugend
[ändere | Quälltäxt bearbeite]Dr Jean-Luc Mélenchon stàmmt vu-n'ra „pieds-noirs“ Fàmìlia üs dr ìnternàtionàla Region vu Tànger, ìm Maroc.
Si Vàter, dr Georges Mélenchon, ìsch a Dirigant vu da PTT (da nàtionàla Telekommunikàtiona) gsìì. Sina Müeter, d Jeanine Bayona, ìsch Lehrera gsìì.
Dr Jean-Luc Mélenchon ìsch ìn dr kàtolischa Religion ufzoga worra. Ànna 1962 ìsch'r mìt sinera Müeter, wo gscheida ghàà hàt, ìns Frànkrìch kumma.
Ar hàt Philosophii un moderna Litteràtür ìn dr Üniversität vu Besançon gstudiart.
Politischa Kàrriar
[ändere | Quälltäxt bearbeite]Ar ìsch vu 1976 àb Mìtglììd vum „Parti Socialiste“ gsìì, wo-n'r zìmlig lìnks igstellt gsìì ìsch.
Ànna 1983 ìsch'r ìn dr Gmeinrot vu Massy kumma.
Vum 2. Oktower 1986 bis àm 27. Àwrìl 2010 ìsch'r Mìtglììd vum Senat fer s Département Essonne gsìì.
Vum 27. März 2000 bis àm 6. Mai 2002 hàt'r ìm Minischterium fer d professionnella Üsbìldung ìn dr Regiarung vum Lionel Jospin Veràntwortunga ghàà.
Ìm Novamber 2008, noh-n-em congrès de Reims, ìsch'r vum PS furt gànga. Ar hàt àm 1. Hornung 2009, mìt dr Hìlf vum Marc Dolez, a nèia Pàrtèi grìnda: dr „Parti de Gauche“[2]. Ìm Prìnzip gliicht sa ìn dr Ditscha Pàrtèi „Die Lìnke“.
Dr Jean-Luc Mélenchon ìsch aui Europäischer Àbgeordneter gsìì, ar ìsch ànna 2009 un ànna 2014 gwählt worra, mìt'ra Lischta „Front de Gauche“.
Àn dr Präsidantschàftswàhl vu 2012, ìsch'r àm 4. Plàtz üssakumma, mìt 11,10% vu da Wàhla.
À 10. Hornung 2016 hàt'r d Pàrtèl „La France Insoumise“ grìnda fer àn dr Präsidantschàftswàhl vu 2017 mìtmàcha. Ar ìsch àm 4. Plàtz üssakumma, mìt 19,58% vu da Wàhla.
Üszeichnunga
[ändere | Quälltäxt bearbeite]Dr Jean-Luc Mélenchon hàt ànna 1988 a Üszneichnung vum Àrgentinischa Präsidant Raul Alfonsin bikumma.
Biacher
[ändere | Quälltäxt bearbeite]Dr Jean-Luc Mélenchon ìsch aui Schrìftsteller. Ar hàt vììl Biacher veräffentligt, meischtens ìwer Philosophi oder Politik.
Zum Beispiil:
- À la conquête du chaos, Éditions Denoël, 1991 ISBN 978-2-207-23868-4
- Jusqu'à l'os, Éditions Régine Deforges, 1991 ISBN 978-2-905538-89-5
- Rocard, le rendez-vous manqué, Ramsay, 1994 ISBN 978-2-84114-053-4
- Causes républicaines, Éditions du Seuil, 2004 ISBN 978-2-02-063151-8
- L'Autre gauche, Éditions Bruno Leprince, 2009 ISBN 978-2-916333-57-1
- Comment faire ?, Flammarion, 2013 ISBN 978-2-08-131462-7
- L'Ère du peuple, Fayard, 2014 ISBN 978-2-213-68575-5
- Le Hareng de Bismarck (le poison allemand), Plon, 2015 ISBN 978-2-8185-0493-2
- Con Marc Endeweld, Le Choix de l'insoumission, Seuil, 2016 ISBN 978-2-02-132654-3
Lìteràtüür ìwwer’na
[ändere | Quälltäxt bearbeite]- Denis Sieffert, Michel Soudais: Mélenchon et les médias. Politis, Pàriis 2012, ISBN 979-1-09202100-4 (französisch, 91 S., Iigschränkti Vorschau uf books.google.de).
- Lilian Alemagna, Stéphane Alliès: Mélenchon le plébéien. Éditions Robert Laffont, Pàriis 2012, ISBN 978-2-221-12646-2 (französisch, 370 S., Iigschränkti Vorschau uf books.google.de).
- Lilian Alemagna, Stéphane Alliès: Mélenchon : à la conquête du peuple. Éditions Robert Laffont, Pàriis 2018, ISBN 978-2-221-21613-2 (französisch, 429 S., Iigschränkti Vorschau uf books.google.de).
- Marion Lagardère: Il est comment Mélenchon en vrai ? Éditions Grasset, Pàriis 2017 (französisch).
- Mélanie Delattre, Clément Fayol: Mélenchon aux portes du pouvoir : immersion dans le système France insoumise. First Éditions, Pàriis 2018, ISBN 978-2-412-04029-4 (französisch, 233 S., Iigschränkti Vorschau uf books.google.de).
- Thomas Guénolé: La Chute de la maison Mélenchon. Éditions Albin Michel, Pàriis 2019, ISBN 978-2-226-44623-7 (französisch, 249 S., Iigschränkti Vorschau uf books.google.de).
- Hadrien Mathoux: Mélenchon, la chute : comment La France insoumise s’est effondrée. Éditions du Rocher, Monaco 2020, ISBN 978-2-268-10432-4 (französisch, 316 S., Iigschränkti Vorschau uf books.google.de).
- Manuel Cervera-Marzal: Le populisme de gauche : sociologie de la France insoumise. La Découverte, Pàriis 2021, ISBN 978-2-348-05492-1 (französisch, 390 S., Iigschränkti Vorschau uf books.google.de).
- Adrien Quatennens: Génération Mélenchon (= Documents). Le Seuil, Pàriis 2021, ISBN 978-2-02-148092-4 (französisch, 304 S., Iigschränkti Vorschau uf books.google.de).
- Éric Naulleau: La République c'était lui ! Grandeur et déchéance du camarade Mélenchon. Léo Scheer, Pàriis 2024, ISBN 978-2-7561-2315-8 (französisch, 144 S., Iigschränkti Vorschau uf books.google.de).
- Julien Dray: Qui est Mélenchon. Plon, Pàriis 2024, ISBN 978-2-259-31973-7 (französisch, 208 S., Iigschränkti Vorschau uf books.google.de).
- Charlotte Belaïch, Olivier Pérou: La Meute : enquête sur La France Insoumise de Jean-Luc Mélenchon (= Enquête). Flammarion, Pàriis 2025, ISBN 978-2-08-042871-4 (französisch, 352 S., Iigschränkti Vorschau uf books.google.de).
- Rodolphe Cart: Mélenchon, le bruit et la fureur : portraits d’un révolutionnaire (= Dans l’arène). La Nouvelle Librairie, Pàriis 2025, ISBN 978-2-38608-050-0 (französisch, 320 S., Iigschränkti Vorschau uf books.google.de).
Weblink
[ändere | Quälltäxt bearbeite]
Referanza
[ändere | Quälltäxt bearbeite]- ↑ Biografii vum Jean-Luc Mélenchon, uf LePoint (fr). Archiviert vom Original am 2. September 2019; abgruefen am 9. November 2019.
- ↑ Mélenchon et Dolez quittent le PS après la victoire de Royal, uf France24 àm 07.11.2008 (fr). Archiviert vom Original am 9. November 2019; abgruefen am 9. November 2019.