Lingonen

Us der alemannische Wikipedia, der freie Dialäkt-Enzyklopedy
Hops zue: Navigation, Suech

D Lingone (lat. Lingones; agr. Λίγγονες, Língones) sind en keltische Stamm gsii. De Name isch Gallisch und bidütet »Springer, Hüpfer«.

Verbraitig[ändere | Quälltäxt bearbeite]

D Lingone hend a de obere Matrona (hüt: Marne) und am Arar (hüt: Saône) gsidlet. Ere Hoptort isch Andemantunnum (hüt: Langres) gsii, au Dibio (hüt: Dijon) het zu erem Piet ghört. Si hend a d Sequaner und d Senone grenzt.

Gschicht[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Im Gallische Chrieg sind d Lingone scho Verbündeti (foederati) vo de Römer gsii [1] und hend drum nöd a de Chämpf tailgno [2]. Ane 69 n.Chr. hend si s römische Bürgerecht öberchoo [3]. Trotzdem hend si sich am Bataverufstand bitailigt [4]. Zerst hend si zu de Provinz Belgica und spöter zu de Provinz Germania superior ghört.

Kult[ändere | Quälltäxt bearbeite]

S Stammhailigtum vo de Lingone mit Temple und eme Kulttheater isch bi de Stadt Mediolanum (hüt: Mâlain) gsii. Dai sind de Stammgott Cicollos zäme mit de Göttin Litavis vereert wore, aber au de Sucellus, d Epona und de Apollo mit de Thirona [5]. Da Götterpaar isch underem Name Borvo und Damona im Hailbaad und Quellhailigtum vo Bourbonne-les-Bains vereert wore, wo 65 Grad haisses Wasser usem Bode sprudlet. E dritts grössers Hailigtum isch no bi de Stadt Vertillum (hüt: Vertalt) uusgrabe wore.

Quelle[ändere | Quälltäxt bearbeite]

  1. Plinius: Naturgschicht 4,31
  2. C. Iulius Cäsar: Gallische Chrieg 1,26,5; 40,11 (und anderi Stele)
  3. Tacitus: Historie 1, 78
  4. Tacitus: Historie 4,55
  5. ILingons-M 2

Büecher[ändere | Quälltäxt bearbeite]

  • Der Neue Pauly Bd. 7: Lingones