Digambara

Us der alemannische Wikipedia, der freie Dialäkt-Enzyklopedy
Zur Navigation springen Zur Suche springen
zwee Tirthamkaras

D Digambara (skt. दिगंबर digambara m. »im Luftchlaid«) isch aini vo de zwoo Sekte vom Jinismus. D Aahänger vo dere Richtig träget kai Chlaider, drum de Name. D Sitte vom Bluttsii hend si vom Mahavira öbernoo, em Bigründer vom Jinismus. Di maiste Digambara lebet im südindische Staat Karnataka, e Gmainschaft au z Westbengale. Si lebet asketischer as d Shvetambara. Au eri Tempel sind uusgsproche schmucklos.

Gschicht[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Gege 300 v. Chr. het de Bhadrabahu wegere Hungersnoot e Gruppe vo Jaina noch Südindie uf de Dekkhan gfüert. Si hend sich i de Umgebig vo Maisur niderloo. D Religiosgmainschaft isch gwachse und sich nodisnoo öber Südindie uusbraitet. Di ältiste Inschrifte vo de Digambara stammet usem 4.Jh.n. Chr. Eri Blüeti hends im 8. und 9.Jh.n. Chr. ghaa. Abem 11.Jh. het e Nidergang aagfange und zittewiis sind si vo Muslim und Hindu verfolgt wore. Im 18.Jh. hend si e noiji Blüeti erfaare.

Fraue[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Do di guete Sitte verbüütet, as Fraue blutt umelaufet, globet d Digambara, as d Fraue kai Erlöösig erlange chönet. Drum bitrachtet si de 19. Tirthamkara Malli nöd as e Frau, wies d Shvetambara tüend, sondern as e Maa. Si striitet zudem au ab, as de Mahavira, de Stifter vom Jinismus, ghüroote gsii isch.

Büecher[ändere | Quälltäxt bearbeite]

  • Hans Wilhelm Haussig (Hg.): Götter und Mythen des Indischen Subkontinents. Stuttgart: Klett-Cotta (1984). ISBN 3-12-909850-X
  • Walther Schubring: Der Jinismus; i Die Religionen Indiens, Bd.III. Stuggart: Kohlhammer 1964.