Kloster Cluny

Us der alemannische Wikipedia, der freie Dialäkt-Enzyklopedy
Hops zue: Navigation, Suech
Vo de Abtei-Chirche stoot nu no s rächti Syteschiff mit zwei Türm

S Chloschter Cluny isch e ehemoligi Benediktiner-Abtei i de glichnamige Stadt Cluny im Burgund.
S Chloschter het vom 10. bis zum 11. Jahrhundert en entscheidende Biitrag zur Erneuerig von der katholische Kirche und Gsellschaft sowie zum Uufschtieg vom Papschttum zu siim historische Macht-Höhepunkt gleischtet. D Abtei-Chirche vo Cluny isch langi Zyt di gröschti Chile vom Christetum gsi.

Gschicht[ändere | Quälltäxt bearbeite]

S Chloschter isch im Johr 910 vom ene wältliche Adelige gschtiftet worde und in der Folg vom ene Benediktiner-Orde gfüehrt worde. D Äbt, wo s gfüehrt händ, unter ihne vor allem der Odilon, händ d Kirche ganz allgemein wölle reformiere, sii - fascht ähnlich wie der Luther bii der schpötere Reformation - wieder nöcher an d Grundsätz von der Bibel wölle bringe. Zum Bischpil het der Odilon (gschtorbe 1049) probiert, s Fehdewäse vom Adel iizschränke, wo damals - vor allem au lokali - Chriege fascht zum Duurzueschtand het lo wärde. Zuedem het er au gforderet, dass der Riichtum ("s Gold"), wo d Kirche bsässe het, sölli unter die Arme verteilt wärde.

Uuswürkige[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Uus em Chloschter Cluny isch au der Mönch Hildebrand choo, wo 1073 als Gregor VII. zum Papscht gwählt worde isch. Er het im Rahme vom Inveschtiturschtriit gäge de Kaiser Heinrich IV. relativ wiitgehend chönne duuresetze, dass d Iisetzig von de Bischöf nitt mehr primär durch de Kaiser erfolgt isch, sondern neu durch de Papscht (en duurhafteri Regelig derzue het denn letschtlich s Wormser Konkordat von 1122 gfunde). Das het zum ene Macht-Zuewachs vom Papschttum gfüehrt, wo sich uff ne Art beruefe gseh het, s "Gottesriich uff Aerde" z errichte. Der mächtigscht von dene Päpscht im Gfolg von Cluny isch denn der Innozenz III. gsii, wo 1198 bis 1216 das Amt ghaa het, wenn er sälber au nümm direkt uus Cluny choo isch. Schpöter, vor allem denn im Gfolg vom Schisma, der Kirche-Schpaltig, und no schpöter under de Renaissance-Päpscht, hett d Kirche denn wider an geischtlichem und wältlichem Iifluss verlore und ne au nie mehr in däm Uusmass zrückgwunne.

Literatur[ändere | Quälltäxt bearbeite]

  • K. Schib/H. Hubschmid: Weltgeschichte, Band 2
  • Jean-Denis Salvèque: Die Abtei Cluny, Centre des monuments nationaux / Monum, Éditions du patrimoine, Paris 2001 (ISBN 2-85822-390-4)

Weblink[ändere | Quälltäxt bearbeite]

 Allmänd (Commons): Chloster Cluny – Sammlig vo witere Multimediadateie