Jean Racine

Us der alemannische Wikipedia, der freie Dialäkt-Enzyklopedy
Hops zue: Navigation, Suech
Dr Jean Racine

Dr Jean Baptiste Racine (* 21. Dezämber 1639 z La Ferté-Milon; † 21. April 1699 z Baris) isch äine vo de bedütendste Autore vo dr franzöösische Klassik. D Franzosen halten en für iire grösst Dragöödieautor näbe oder sogar vor em Pierre Corneille.

Inhaltsverzeichnis

Lääbe[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Siini Eltere si gstorbe won er no chlii gsi isch und er isch vo siine Groosseltere ufzooge worde. Er isch uf jansenitischi Schuele gange und het 1659 s Collège d’Harcourt in dr philosophie-Klass abgschlosse. As Zwanzigjöörige het er afo Gläägehäitsgedicht verfasse und si ersti Dragöödie Amasie gschriibe. Dr Jean Chapelain het 1660 si Oode La Nymphe de la Seine à la Reine glääse und het em e köönigligi Gratifikatzioon vo 100 Écus verschafft. Z Baris het er dr Literaat Nicolas Boileau und dr Komödieautor und Theaterdiräkter Molière. Für dä het er La Thébaïde ou les frères ennemis gschriibe, wo aber 1664 nume wenig Erfolg ghaa het. Si Dragikomödie Alexandre le Grand (1665) het er vo dr Theaterdrubbe vom Hôtel de Bourgogne lo uffüere, aber erst 1667 isch si Durchbruch choo mit Andromaque. Vo 1668 aa het er e Pension vo 1200 Franke überchoo und e Priorat im Anjou. Er het em Corneille Konkurränz afo mache mit em Britannicus und denn dr Dragikomödie Bérénice (1670) und isch bim Publikum populärer gsi as dä. Mit em Intriigestück Bajazet (1672) het er d Bariser Theaterszeene afo beherrsche und isch im Joor druf in d Académie française gweelt worde. Siis möögligerwiis beste Stück, Phèdre isch 1677 ufgfüert worde. Wo das aber nid eso erfolgriich gsi isch, het er sich vom Theater zruggzooge und ghürootet und mit siner Frau Catherine de Romanet siibe Chinder ghaa.

Er isch z Port-Royal in dr Nööchi vo sim Lieblingsleerer Jean Hamon begraabe.

Wärk[ändere | Quälltäxt bearbeite]

  • Ode sur la convalescene du roi (1663)
  • La renommée aux muses (1663)
  • La Thébaïde, ou les frères ennemis (1664)
  • Alexandre le grand (1665)
  • Andromaque (1667)
  • Les plaideurs (1668)
  • Britannicus (1669)
  • Bérénice (1670)
  • Bajazet (1672)
  • Mithridate (1673)
  • Iphigénie (1674)
  • Phèdre (1677)
  • Œuvres (1679)
  • Esther (1689)
  • Athalie (1691)
  • Chants spirituels (1694)

Litratur[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Biographie
Witeri Litratur
  • Roland Barthes: Am Nullpunkt der Literatur (Sur Racine, essais critiques 1). Suhrkamp, Frankfurt 2006, ISBN 3-518-12471-4
  • Pia Claudia Doering: Jean Racine zwischen Kunst und Politik. Lesarten der Alexandertragödie. Winter, Heidelberg 2010, ISBN 978-3-8253-5728-3
  • Jean Firges: Jean Racine, "Phèdre". Die Dämonie der Liebe. Exemplarische Reihe Literatur und Philosophie, 23. Sonnenberg, Annweiler 2008, ISBN 978-3-933264-50-3
  • Lucien Goldmann: Der verborgene Gott. Studie über die tragische Weltanschauung in den „Pensées“ Pascals und im Theater Racines; Suhrkamp, Frankfurt 1985 (stw 491; zuerst Paris 1955)
  • Henning Krauß, Till R. Kuhnle, Hanspeter Plocher (Hrsg.): 17. Jahrhundert. Theater. Stauffenburg, Tübingen 2003, ISBN 3-86057-902-9 (Einzelbeiträge zu Andromaque, Bérénice und Phèdre)
  • Wolfgang Theile (Hrsg.): Racine. WBG, Darmstadt 1976, ISBN 3-534-06237-X (Wege der Forschung; 402)

Weblingg[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Wikisource Jean Racine im dütschsprochige Wikisource
Wikisource S dütschsprochig Wikiquote hät Zitat zum Thema „Jean Racine

Dä Artikel basiert uff ere fräie Übersetzig vum Artikel „Jean_Racine“ vu de dütsche Wikipedia.

E Liste vu de Autore un Versione isch do z finde.