Persilschein

Us der alemannische Wikipedia, der freie Dialäkt-Enzyklopedy
Zur Navigation springen Zur Suche springen
"Persilschiin" von ere Frau us Burgkunstadt

Persilschiin isch urschprünglich, so öbbe zwüsche 1910 un 1944, e volkstümlichi Bezeichnig vom Iiberuefigsbefehl zuem Barass gsi, wil die dütsche Rekrute gärn Kartons vom Wöschmittel „Persil“ gno hänn, um ihri Zivilkleidig heimz'schicke. Dur d „Entnazifizierig“ noch em Krieg het sich d'Bedütig aber arg veränderet: Persilschiin het me denn zue de mehr oder weniger wahrhaftige schriftliche Ussage vo Nazi-Opfer un Nazi-Gegner für NS-Anhänger un tatsächlichi oder au numme vermeintlichi „Mitläufer“ gsait, dass sie im Dritte Riich au viel Guetes to hätte oder mindeschtens „Schlimmeres verhinderet“ oder im Grund vo ihre Härze ganz anderscht dänkt hätte. Söttigi Persilschiin sin bi der „Entnazifizierig“ durch Frogeböge un Spruchkammerverfahre usgschproche hilfriich gsi, um Beschtrofige oder anderi Nochteil zue vermeide oder wenigschtens abz'mildere. Wil d Firma Henkel mit däm wunderbare Wiss vo ihrem Wöschmittel „Persil“ Reklame gmacht het, isch das au e ironischi Aaschpielig vom Volksmund uf die e bizzeli „wundersami“ Wösch vo mänggem Nazi-Bruun zueme schtrahlende Unschulds-Wiss mit söttige „Persilschiin“ gsi. Au bi schpötere Begnadigunge un Wiederiischtellige vo „alte Nazis“ hänn Persilschiin gueti, oft wundersami Dienschte g'leischtet. Au Feschtschtellige, das öbber uf Grund vo siine eigene Aagobe uf em Mäldeboge über allfälligi NS-Mitgliedschafte und -Uszeichnige nit vom Entnazifizierigsg'setz betroffe n isch (lueg die abbildeti Poschtkarte voneme öffentliche Aakläger bi dr Spruchkammer Weismain an e Frau us em bayrische Bugkunstadt), het me „Persilschiin“ g'heiße.

Literatur[ändere | Quälltäxt bearbeite]

  • Ernst Klee: Persilscheine und falsche Pässe. Wie die Kirchen den Nazis halfen. Frankfurt/Main: Taschenbuch-Verlag 1992, ISBN 3-596-10956-6