Tarhuntassa

Us der alemannische Wikipedia, der freie Dialäkt-Enzyklopedy
Zur Navigation springen Zur Suche springen

Tarhuntassa (luw. „(Land/Stadt) vom Tarhunz“) isch e hethitische Tailstaat i de Bronzezitt gsii. D Hoptstadt mit em gliiche Name isch no nöd uusgrabe woore und d Laag isch nöd bikannt.

Laag[ändere | Quälltäxt bearbeite]

D Grenze vo Tahuntassa sind i zwee hethitische Verträäg greglet. Denoo cha da Land grob mitem antike Raue Kilikie gliichgsetzt were. Im Süüde isch es as Mittelmeer grenzt, im Weste an Fluss Kastarya, em antike Kestros. Im Norde hets Tail vom antike Lykaonie iigschlosse. Im Oste isches aber nöd bis as Meer ggange, dai isch nämmli de wichtigi Hafe Ura glege, wo d Hethiter hend wöle direkt kontrolliere.

Gschicht[ändere | Quälltäxt bearbeite]

De hethitisch Groosskönig Muwatalli II. (öppe 1285–1275 v. Chr.) hett de ganzi Hoofstaat vo de hethitische Hoptstadt Hattusa uf Tarhuntassa züglet und die Stadt zo de noi Hoptstadt gmacht. Da isch drum gsii, well d Kaskäer vo Norde her immer stärcher is Hethiterrriich iigfale sind und so Hattusa immer me bidroot woren isch. Nochdem de Groosskönig Hattusili III. (öppe 1265–1235 v. Chr.) dem si Soo Mursili III. (öppe 1275–1265 v. Chr.) abgsetzt hett, isch as Abfindig för de Kurunta, de Brüeder vom abgsetzt Mursili, und aigetli rechtmäässig Awärter as hethitische Groosskönig, s hethitische Vasalleland Tarhuntassa gschaffe wore. De Hattusili hett wider Hattusa zo de Hoptstadt gmacht. Im End het er denn au de Kurunta verjagt.

Wo um 1180 v. Chr. s Hethiterriich zämebrochen isch, hett offebaar s Land Tarhuntassa s Erb vom bronzezittliche Riich wittergfüert und de Hartapu, wo denn glebt hett, hett sich drufabe Grooskönig gnennt. Au de Kuzi-Tessub, de domoolig hethitisch Vizekönig vo Karkamis hett sich de Titel Groosskönig zueglait. Beed König hend anere Sittelini vom hethitische Könighuus aghöört.

Tarhuntassa hett offebar kann lange Bistand ghaa und im 9. Joorhundert v. Chr. sind för Chliiasie di neohethitische Länder Tabal, Hilika und Hiyawa bizügt.

Literatur[ändere | Quälltäxt bearbeite]

  • Birgit Brandau, Hartmut Schickert: Hethiter: Die unbekannte Weltmacht. Piper, München u. a. 2001, ISBN 3-492-04338-0.
  • Peter Neve: Hattuŝa - Stadt der Götter und Tempel. von Zabern, Mainz 1993, ISBN 3-8053-1478-7, bes. S. 19 ff.
  • John David Hawkins: The Hieroglyphic Inscriptions of the Sacred Pool Complex at Hattusa (Südburg). (= Studien zu den Boǧazköy-Texten. Beiheft 3). Harrassowitz, Wiesbaden 1995, ISBN 3-447-03438-6.