Zum Inhalt springen

Luzia Schmid

Us der alemannische Wikipedia, der freie Dialäkt-Enzyklopedy
d Luzia Schmid (links) mit dr Yana Höhnerbach bi dr Verleiig vum Grimme-Bryys 2024

D Luzia Schmid (* 1966 z Züri) isch e dytsch-schwyzerischi Dokumäntaarfilmreschiseeri. Si läbt z Köln.

D Luzia Schmid het in dr Schyz näb em Beruf Schurnalismus studiert. No ne baar Joor bim SRF as Moderaateri un Redakteri isch si an d Chunschthoochschuel fir Meedie z Köln gwägslet, go im Fachberaich Fäärnsee/Film Reschy studiere. Syter anne 1997 schafft si freiberueflig as Dokumäntaarfilmeri. In irem Film Drei Frauen – Ein Krieg vu Jahr 2022 zaigt d Luzia Schmid, wie di amerikaanische Schurnalischtene Martha Gellhorn, Lee Miller un Margret Bourke-White drum grunge hän, ire männlige Kolleege glyychgstellt z syy, go as Chriegsrepoorterne us em Zweete Wältchrieg briichte.[1]

In eme Interview het d Schmid zue irem Film Drei Frauen – Ein Krieg gsait: „S git allno esoo vyyl Gsachiichte, wu nume us dr Perschpektiiv vu Manne bschriibe woore sin. Un dr Zweet Wältchrieg isch aini dervu. Wuun i mi uf die drei Frauen yygloo haa, isch mer klaar woore, ass i iiri Gschiicht uubedingt haa welle verzelle. Wel s e wyybligi Perschpektiiv uf dr Chrief isch un wel s wiichtig isch, z verzelle, wie heert die Fraue drum kämüft hän, iri Aarbet mache z deerfe.“[2]

Ire Film Ich will alles. Hildegard Knef isch fir d Kategory „Panorama Dokumente“ vu dr Berlinale 2025 uusgweelt woore.[3]

  • 1998: Solidarcity – Dakar
  • 1999: Haemmerli
  • 2000: Stundenhotel
  • 2000: Ganz Schön
  • 2001: Groundspeed
  • 2001: Hin und Her
  • 2005: Geschwister Vogelbach
  • 2005: Funny Help
  • 2007: Lost in Liberia
  • 2011: Geschlossene Gesellschaft – Der Missbrauch an der Odenwaldschule
  • 2012: Ein Tag Leben in NRW
  • 2013: Geheimnisvolle Orte
  • 2013: 24h Jerusalem
  • 2014: Deine Arbeit! Dein Leben!
  • 2015: Zum Glück Deutschland
  • 2020: Der Ast, auf dem ich sitze – Ein Steuerparadies in der Schweiz
  • 2021: Hin und Her
  • 2022: ungewollt schwanger in Deutschland, der § und ich
  • 2022: Drei Frauen – Ein Krieg (Trained to see – three women and the war)
  • 2025: Ich will alles. Hildegard Knef
  • 2001: First Steps Award fir Groundspeed
  • 2003: Weitwinkel Feerderbryys fir beschts Treatment Geschwister Vogelbach
  • 2003: Gerd Ruge Stipändium vu dr Filmstiftig NRW
  • 2005: Raveschburger Stiftig 1. Bryys fir Geschwister Vogelbach
  • 2012: Grimme-Bryys fir Geschlossene Gesellschaft – Der Missbrauch an der Odenwaldschule
  • 2016: Bryys vu dr Dytsche Akademy fir Fäärnsee fir Zum Glück Deutschland
  • 2020: Grimme-Bryys fir Der Ast, auf dem ich sitze – Ein Steuerparadies in der Schweiz[4]
  • 2024: Grimme-Bryys un Publikumsbryys vu dr Marler Gruppe fir Drei Frauen – Ein Krieg[5][6]
 Commons: Luzia Schmid – Sammlig vo Multimediadateie
  1. Begründung der Jury: Drei Frauen – Ein Krieg. In: https://www.grimme-preis.de/. 60. Grimme-Preis 2024, abgruefen am 5. Februar 2025 (de-DE).
  2. Nadine Whitney: Luzia Schmid on TRAINED TO SEE, Women Photographers and War. In: awfj.org. ALLIANCE OF WOMEN FILM JOURNALISTS, 8. Juni 2023, abgruefen am 5. Februar 2025 (amerikanischs Änglisch, alemannischi Ibersetzig.).
  3. Ich will alles. Hildegard Knef – I Want It All. In: Berlinale. Abgruefen am 16. Februar 2025.
  4. Grimme Preis 2021 Preistraeger. Grimme Preis, 14. Dezember 2020, abgruefen am 26. Februar 2025.
  5. Grimme Preis 2024 Preistraeger. Grimme Preis, 17. Oktober 2023, abgruefen am 26. Februar 2025.
  6. Publikumspreis der Marler Gruppe. Grimme Preis, abgruefen am 26. Februar 2025.
Dä Artikel basiert uff ere fräie Übersetzig vu dere Version vum Artikel „Luzia_Schmid“ vu de dütsche Wikipedia. E Liste vu de Autore un Versione isch do z finde.