Appäzeller Bläss

De Appäzeller Bläss isch e vo de FCI anerchännti Hunderasse.

Sennehunderassä

Vo dä Schwiizer Sennehünd gits vier verschideni Hunderassä (dä Grössi noch sortiert, ahgfange mit de grösste und schwärste Rasse):

Grosse Schwiizer Sännehund
Berner Sännehund
Appäzeller Bläss
Entlibuecher Sännehund

Härchunft und Gschichtlichs

Dä Appäzeller Bläss ghört zu de Puurehünd. D Hünd hend sich zame mit de iiheimische pürliche Wirtschaftsform entwicklät und sind für (und dur) d Schwiizer Puure und Hirtä zu däm worde, wa si hüt uusmacht: si sind gueti Hüäter und Triiber vo Chüeh und sind au als Wächter guät geignet. D Buure im Appäzellerland und dä umliggende Bergkanton betrachtäd ihri Hünd immer no unter äm Gsichtspunkt vo dä Bruchstüchtigkeit und züchtäd weniger noch rassäbedingter Schönheit.

Beschriibig

De guet proportioniärti Hund het äs stockhoorigs, schwarzes Fell mit symmetrisch bruune und wiisse Abzeiche. S Fell isch sehr pflägeliecht. Ä havannabruuni Grundfarb vom Fäll ich ebäfalls erlaubt. D Rüde chönnd 52 cm bis 56 cm gross wörde. Wiibli zwüsche 50 cm un 54 cm. Bi Gwicht gits kein festgleite Standard, aber sie sind öppe zwüsche 20 und 30 kg. D Ruäti vom Bläss isch gröllelet und wird au als Posthorn bezeichnät.

Verwändig

De Appäzeller Bläss isch zum Hüäte und Triibe vo Rindär geignet, chännt jedes Tiär vo siinerä Härdi und isch dodemit sim Verwandtä, em Entlibuecher, ähnlich. Dä energisch und flink agierendi Hund cha au ä grossi Ahzahl värtailti Tier uf wiite Gebiät zammetriibe. Er isch wetterfest, gschiid und wachsam - dodemit isch er än guetä Wächter und sogar als Lawinenhund geignet.

I letzter Ziit wörded Bläss au immer meh mit grossem Erfolg als Blindäführhünde uusbildet und ihgsetzt.

Au mit Chind chömeds guet us.

Uf de Etikettä vom Quöllfrisch gseht mer en Bläss.

Wesä und Haltig

Dä Appäzeller Bläss lauft gern und bruucht öppis zum Tue. Oft isch er sowohl zu Mänsche als au andere Hünd sehr sozial gegenüber. Als uufmerksamä Wächter bällt de Bläss gern und luutstarch, allerdings isch er kein üblichä "Chläffer". Siis hellä Organ isch für siini Rasse markant. Är het ä gueti Uuffassigsgob, isch sehr lernwillig und -fähig und wird bi guäter Erzüchig schnäll ghorsam. D Erziehig vom Appäzeller isch wäg siim guete Iihfühligsvermögä bi Mimik und Gestik siinä Bezugspersonä vergliichbar unkompliziert; Strängi isch aber sehr förderlich.

Literatur

Max Mäder: Der Appenzeller Sennenhund. 3. Auflage. Schläpfer, Trogen 1985, ISBN 3-85882-012-1.
Yvonne Steiner: Der Appenzeller Sennenhund. 4., vollständig überarbeitete Auflage. Appenzeller-Verlag, Herisau 2011, ISBN 978-3-85882-236-9.

Weblinks

Dä Artikel basiert uff ere fräie Übersetzig vu dere Version vum Artikel „Appenzeller_Sennenhund“ vu de tüütsche Wikipedia. E Liste vu de Autore un Versione isch do z finde.