De stimmhafti glottali Frikativ isch en Konsonant vo dr mänschliche Sprooch. S Zeiche im Internationale Phonetische Alphabet defür isch ɦ.
Trotz dass de Luut als „stimmhafte glottale Frikativ“ bezeichnet wird, isch de Luut weder en richtige Frikativ, noch isch glottal als Artikulationsort e bsunders träffendi Beschrybig, un er isch au nit stimmhaft. In de meischte Sprooche isch er en Allophon vo /h/ zwüsche Vokal.
Artikulation [ändere]
- Es wird traditionel als en Frikativ beschribe. Tatsächli wird in de meischte Sprooche aber niene im Mund e Engi bildet.
- De Artikulationsort wird vilmool als glottal definiert. Tatsächli aber chönne d Artikulatore alli möglichi Positione ynämme ohni dass d Luutqualität sich duet verändre.
- D Phonation isch „breathy voiced“ bzw „gmurmlet“; d Stimmbänder vibriere bi dr Artikulation ganz lycht.
- Es isch en orale Konsonant; d Luft entwycht durch de Mund.
- Es isch en egressiver Konsonant; er wird durch s Ussatme durch d Lunge erzeugt wääred d Glottis gschlosse blybt.
Verbreitig [ändere]
- ↑ Gussenhoven, Carlos (1992), "Dutch", Journal of the International Phonetic Association 22 (2): 45–47
- ↑ Rogers, Henry. (2000). The sounds of Language. Pearson Education Limited. ISBN 0-582-38182-7 PPR .pp. 57
| Konsonante |
Lueg au: IPA, Vokale |
|
|
| Bi de Spalte wo grau sin, goot mer devo uss, dass si nit artikuliert werde chönne; wysi Spalte hen kei offiziels IPA-Zeiche un/oder sin uss keinere Sprooch bekannt. |
Hörbiispiil?/i
