Epiphanias

Us der alemannische Wikipedia, der freie Dialäkt-Enzyklopedy
Hops zue: Navigation, Suech

Epiphanias (vo griechisch Επιφάνια Epiphania odr Επιφάνεια Epiphaneia), au Drükönigsdag, im liturgische Kaländer Erscheinung des Herrn, isch es chrischtlichs Fäscht, wo am 6. Jänner gfiiret wird. Im Zentrum stoht d Epiphanii, das heisst d Erschinig vo Gott in Jesus Chrischtus.

Gschicht[ändere | Quälltäxt bearbeite]

S Fäscht Epiphanias het verschidnige Wurzle, wo je nach Konfession und Region unterschiedlich starck zum Usdruck chömmed. Uf de eine Site stoht d Erzählig us em Matthäusevangelium, wo vo Magier brichtet wird, wo uf Bethlehem zum noigeborene Jesus chömmed. Bis zum 4. Johrhundert het me den Teil zämme mit de Wiehnachte gfiiret, danach hei sich d Geburtsgschicht (meischt nach em Evanglium nach Lukas mit de Hirte und de Chrippe verzällt) und di Gschicht vo de Magier trennt. D Magier us em Oschte, wo kei Jude sondern Heide sind gsi, hei als die erschte Heide golte, wo d Erschinig vo Gott im Mönsch Jesus erläbt hei und hei chönne Bezüge, dass Jesus für di ganzi Wält do isch, ned numme für Jude.

Uf de andere Site stoht s Fäscht vo de Taufi vo Jesus und sis erschte Wunder, wo nach em Evangelium nach Johannes d Verwandlig vo Wasser in Wii bi de Hochzit z Kana gsi isch. Bsunders z Gallie und z Oberitalie isch letzschteres gfiiret worde. I katholische Regione wird die Tradizion als Johanneswy am 27. Dezember gfiired.

Ab em 4. Johrhundert, wo s Fäscht vo de Magier vom Wiehnachtsfäscht zum Epiphanias-Fäscht gwanderet isch, sind die beide Inhält in eim Fäscht zämme cho.

S Datum vom Fäscht het sich us eme heidnische Fäscht entwicklet. Z Alexandria in Ägypte het me in de Nacht vom 5. uf de 6. Jänner d Geburt vom Gott Äon gfiiret, em Gott vo de Ziit und de Ewigkeit. Der isch ere Sag noch am 6. Jänner im Wiigott Dionysos erschine und het - wie Jesus z Kana - Wasser in Wii verwandlet.

Im Mittelalter sind z Mitteleuropa, bsunders au wäge de Überführig vo de Reliquie vo de drü Magier, wo in de Vorschtellig vo de Lüt längscht zu König worde sind, vo Mailand uf Köln im Johr 1164, die drü König immer wichtiger worde. So isch au hüt no, bsunders in katholische Regione, s Fäscht Epiphanias ehnder es Drükönigsfäscht und heisst döt churz Drükönig.

Drükönigs-Chueche

Bruchtum[ändere | Quälltäxt bearbeite]

I katholische Regione gits a Drükönig verschidnigi Brüüch. So wird einersits uf dä Tag hii en Drükönigs-Chueche bache. Da isch es Gebäck us Hefetaig, wo us ere vilzahl vo chlinne, anenand bachne Brötli bestoot. I eim vo däne Chüechli häts e chlinni Plastikfigur vome König iipache und wär da Stuck verwütscht, dörf a däm Tag d Papierchroone träge, wo bim Chauf vom Drükönigs-Chueche mitglifered werd.

CMB[ändere | Quälltäxt bearbeite]

Am 6. Januar isch de Namenstag vom Chasper (Kaspar), Melchior und vom Balthasar. D Tradizion seit, as das d Näme vo de drü Weise (Magier) us em Morgeland gsii seged. A mänge Ort wärded d Aafangsbuechstabe vo däne drü «König» als Säge mit Chride uf d Huustür oder de Türraame gschribe. För s Johr 2013 gseht dänn da öpe esoo us; 20+CMB+13
D Bedütig vo de Buechstabe CMB hät aber im Grund gnoo e anderi Herkunft. Es sind d Aafangsbuechstabe vo de Wörter us em latinische Sägesgebät; Christus Mansionem Benedicat (Christus sägni das Huus).

Literatur[ändere | Quälltäxt bearbeite]

  • Joseph Ratzinger-Benedikt XVI.: Jesus von Nazareth. Prolog. Die Kindheitsgeschichten. Herder, Freiburg im Breisgau 2012, S. 97-115; ISBN 978-3-451-34999-7
  • Konradin Ferrari d’Occhieppo: Der Stern von Bethlehem in astronomischer Sicht. Legende oder Tatsache? Brunnen, Gießen 4. Auflage 2003.
  • Friedhelm Mann, Hans-Christoph Schmid-Lauber: Epiphaniasfest I. Kirchengeschichtlich II. Praktisch-theologisch. In: Theologische Realenzyklopädie. 9 (1982), S. 762–770

Weblink[ändere | Quälltäxt bearbeite]

 Allmänd (Commons): Epiphany – Sammlig vo witere Multimediadateie